uzun zaman oldu

en son yazdiklarima goz gezdirdim, serseri zamanlarimi deli gibi ozledim. insan yalnizken, kendinden bile sorumlu degilken tamamen ozgur olabiliyor. ne kadar medeni (medeni olmak bokmus gibi) olursan ol -gercekten- ozgur hicbir zaman olamiyorsun. savasim bitmedi, aman baska anlamayin. kendimi de yenemedim. yuce tanrilarin da canina okumadim, okyanuslarda kulac falan atmadim. sanki uzay zamanin otesinde bi ara baktim dunyaya. hepiniz itin gotu gibiydiniz. hepinizi o kadar ozlemisimki kendimi bulamadim. asla gormemem gereken manzaralari gordum, kosamayacagim kadar hizli kostum. atalarimi onurlandiracak kadar buyumeyi basardim. kocaman dev gibi bi sey oldum. kendime inanamiyorum. omrum boyu yasayacagim en epik sahnelere tanik oldum. epik demisken, cok sasali laflar etmeyecegim oyle.

sevmek, olmazlari olur kilan. bi adamda kendimi, savasimi, icimi, disimi, herbi seyimi gordum. bi adamin icinde disinda her yerinde olmak istedim. bi adam canima okudu. savasimi izledi, beni onure etti, beni en sansursuz halde yargiladi. beni kendimde bogulacagim kadar aglatti. deliler gibi goklere sicratti. bu adam bana kimselerin bakmadigi gibi bakip, kimselerin dokunmadigi gibi dokunup, beni eritti, beni delirtti, azima sicti. beni aden'in cennet bahcelerinden daha guzel yerlerde hissettirip, ateslerde yakti. beni kirdigindan daha cok sardi. cakma hathoru oldum. cakma dort duvarlarda sevistik. bana kendi cehennemimi sundu. sonsuz sefkatimi, sonsuz sevgilerimi verdim karsiliginda, karsiliksiz hem de. butun anlamlarim ya da butun anlamsizligim gokyuzune yansidi bi adamla. butun anlamlarimi sevdim, butun anlamsizligimi ve butun savasimi. bi adami sevdim.  butun mitlerdeki epik sahnelere tas cikarttim. sozleri anlamli kildim. burdayim hala, uzun zaman oldu. neler neler oldu...